“Anılarımı benden alıyorsun.”

“Onlara ihtiyacın var mı ki?”

“Ama onlar benim.”

“Yokluklarının farkında bile değilsin. Ben anılarını senden alınca hayatında ne değişti? Sen hala sen değil misin?”

“Nasıl ben olabilirim?”

Tekrar geriye yaslanıyor.

“Anıların sandığın şey olmayabilir, onların gerçekten hatırladığın gibi olduklarına emin misin? Onlara hala sahipken her hatırladığında aynı şeyi hatırladığına nasıl emin olabilirsin? Ya da onları tam o an uydurmadığından ve onların sanki hep seninle olduklarını sanmadığından?

Ayağa kalkıyor, şapkasının siperliğinin altında kalan yüzü karanlığa karışıyor. Bana doğru yürüyor.

“Senden aldıklarımın yerine yenilerini koyabilirsin.

Gerçeklik dediğin başka nedir ki zaten? Tamamen senin kendi eserin. Sen bir sanatçısın.”